v.l.n.r. Jurgen, Johan, Twan, Pascal,en paul
Ja, de titel zegt het....de intensieve berggeiten gaan voor de 20e (!) keer naar de bergen. Een jubileumeditie 👊.
Maar voor vertrek kregen de geiten een fikse tegenvaller te verwerken.....Koen is er niet bij 😕. Na de`hitzschlag` van vorig jaar werd hij dit jaar getroffen door een echte `peitschenhieb`.
In een poging, tijdens een levensgevaarlijk onweer, achter de weggewaaide parasol aan te rennen bleken de afgetrainde spieren net te kort te schieten.....Zweepslag. Lopen in de bergen dus een no go en van de huisarts moest hij zich aan platte bedrust houden.
Met vijf personen dus dit jaar en voor die hards Jurgen, Twan en Pascal is het ook echt de 20e editie.
Ook traditie; Onbtbijt bie Meijer verzorgd door Vivian, en beschermvrouwe Anne ook weer act de presence met een lekker snoepzakje voor onderweg.....
In Pettneu was het bivak pension Angelika. Een mengelmoes van oude traditionele heimats karakterastiek met een moderne schwung. een familiebedrijf waar die omi nog met de stofdoek achter ons aanrende....
Na de tocht had omi nog een meet and greet met johan
Maandag 29 Juni; Plan dit jaar is Pettneu am arlberg met uitzicht op de door de berggeiten bedwongen `Hoher Riffler` ( 3168 mtr )
Heel europa zucht al weken onder een hittegolf maar nu net in deze paar dagen wordt onweer en regen verwacht. wordt vervolgd....
Pettneu am Arlberg
Op dag 1 heel wat hoogtemeters omhoog naar de Leutkircher hūtte. Maar de dag begon al vroeg. Heel vroeg. Omstreeks 05.00 werd ik wakker door gezucht, gesteun en gekreun....het was Johan die naar de strafschoppenreeks van het Nederlands elftal keek. Het heeft niet geholpen....Marokko wint.
Het weer is nog prima, zelfs wat benauwd. Vanwege de steile hoogtemeters gelukkig een verfrissing op de `Putzenalpe`. Een traditioneel boerenbedrijf in zijn puurste Tiroolse vorm. Veel strontlucht, rondlopende koeien en geiten maar een alleraardigste bediening.
Dit is geen relikwie; de vliegen eromheen putzenalpe
zijn niet zichtbaar 😂
Na een half uurtje rust verder omhoog naar de hut die net na het middaguur wordt bereikt.
Een leuke kleine hut maar voor sommige autistische berggeiten helaas met een regel waar structuur moest worden losgelaten. Vanwege `bettwanzen` moesten de rugzakken beneden blijven en alle persoonlijke spullen in een plastic doos. Jurgen en Twan moesten extra medicatie nemen om dit te kunnen verwerken.....
Een middagmaal werd verorberd en omdat het weer nog steeds alleraardigst was in drie kwartier omhoog naar 2546 hmr huisberg `Hirschpleiskopf`. Aankomend op de top snel een foto want uit het niks doemde vanuit het westen een onweercomplex op.
Dus straight omlaag en met geluk net voor de fikse donderklap binnen.
Gewitter 💥
Na een heerlijke avondmaaltijd met een mooie ronde Zweigelt, ( op dronk,zachte tannines en een aangename smaakvoortzetting ) op tijd het lager opgezocht om wat slaapuurtjes in te halen. Dit niet voor de enige dame op ons 8 persoons lager ( en ze was zeker een hut debutante) Haar pech.....de berggeiten vergezelden haar in de slaap met losgelaten darmgassen ( wat hoogte toch met je doet ) en intermitterende zaaggeluiden van Paul ( en nog een iemand maar wie???😂😂 )
Stats dag 1 :
↑ 1441 hmr in 4,15 uur bewegingstijd.
↓ 350 hmr
Dag 2 .
Een dag om niet te vergeten.
Na het ontbijt om 06.30 leek de neerslag nog mee te vallen. Leek op motregen. Dus regencape/pak aan und abmarsch in 2,5 uur richting het kaiserjochhaus. Maar na een kwartier werd de motregen gewone regen. Harde regen. Heel harde regen.......🌧
Ook daalde de temperatuur tot onder de 10 graden en kwam de bewolking omlaag wat weer zorgde voor mistige contouren. Het pad werd op veel stukken nagenoeg onbegaanbaar door glibberige rotsen of plakkende grond die de groeven van onze zolen verzadigden. Maar gelukkig zonder noemenswaardige glijpartijen en met wat beperkt tijdsverlies bereikten we voor elf uur de hut. Tijd genoeg om na een versnapering en de nog resterende 4,5 uur naar de Ansbacher hütte te volbrengen.
Niet dus.
Op voorspraak van de hüttewirtin stopt vanaf hier onze huttentocht.
Zu gefȁhrlich omdat een groot gedeelte over een zeer steile morenengletcher gelopen moest worden. Maar ook zou de regen nog meer verhevigen met ook risico op onweer.
Dus twee mogelijkheden. Of blijven of vanaf de hut omlaag naar Pettneu. De keuze viel op de laatste optie.
In ruim drie uur werd glibberend en glijdend ruim ruim 1100 hmr afgedaald. Daarbij moest een aantal keer een inmiddels tot modderstroom gegroeid bergbeekje overgestoken worden.
Aangekomen in Pettneu werd snel ons hotelletje opgezocht om het trockenraum op te zoeken. Dus kletsnatte kleren uit ( Johan woor naat tot op de kloëte. ) werden we gadegeslagen door de oververhitte omi die het adonislichaam van Johan likkebaardend aanschouwde. Vooruit dan maar omi.......Je mag op de foto met onze Griekse god
Vastbesloten de verkorte versie goed af te sluiten een tafel gereserveerd bij Gasthof zur Traube waar een heerlijke maaltijd werd verorbert en 2 liter Zweigelt. Mooi op de tong, stuivend in de neus. Voltreffer deze avond was onze slecht gehumeurde en onverstaanbare oost Europese ober die na afloop kon rekenen op een ruime fooi. Not!!!
Helaas dus een verkorte 20e jubileumeditie maar bij de laatste druppel Zweigelt besloten we om volgend jaar een dag extra te boeken en dagtochten in de Dolomieten te lopen. Italy here we come!!!
Stats dag 2
↑ 495 hmr
↓ 1393 hmr
5 uur bewegingstijd
