Berggeitentocht 2026 Pettneu am Arlberg; Editie 20!!

 

v.l.n.r. Jurgen, Johan, Twan, Pascal,en paul

Ja, de titel zegt het....de intensieve berggeiten gaan voor de 20e (!) keer naar de bergen. Een jubileumeditie 👊. 

Maar voor vertrek kregen de geiten een fikse tegenvaller te verwerken.....Koen is er niet bij 😕. Na de`hitzschlag` van vorig jaar werd hij dit jaar getroffen door een echte `peitschenhieb`.  

In een poging, tijdens een levensgevaarlijk onweer, achter de weggewaaide parasol aan te rennen bleken de afgetrainde spieren net te kort te schieten.....Zweepslag. Lopen in de bergen dus een no go en van de huisarts moest hij zich aan platte bedrust houden.

Met vijf personen dus dit jaar en voor die hards Jurgen, Twan en Pascal is het ook echt de 20e editie. 

Ook traditie;  Onbtbijt bie Meijer verzorgd door Vivian, en beschermvrouwe Anne ook weer act de presence met een lekker snoepzakje voor onderweg.....

In Pettneu was het bivak pension Angelika. Een mengelmoes van oude traditionele heimats karakterastiek met een moderne schwung. een familiebedrijf waar die omi nog met de stofdoek achter ons aanrende....

Na de tocht had omi  nog een meet and greet met johan

Maandag 29 Juni; Plan dit jaar is Pettneu am arlberg  met uitzicht op de door de berggeiten bedwongen `Hoher Riffler` ( 3168 mtr ) 

Heel europa zucht al weken onder een hittegolf maar nu net in deze paar dagen wordt onweer en regen verwacht. wordt vervolgd....

Pettneu am Arlberg

Op dag 1 heel wat hoogtemeters omhoog naar de Leutkircher hūtte. Maar de dag begon al vroeg. Heel vroeg. Omstreeks 05.00 werd ik wakker door gezucht, gesteun en gekreun....het was Johan die naar de strafschoppenreeks van het Nederlands elftal keek. Het heeft niet geholpen....Marokko wint. 

Het weer is nog prima, zelfs wat benauwd. Vanwege de steile hoogtemeters gelukkig een verfrissing op de `Putzenalpe`. Een traditioneel boerenbedrijf in zijn puurste Tiroolse vorm. Veel strontlucht, rondlopende koeien en geiten maar een alleraardigste bediening.

    

Dit is geen relikwie; de vliegen eromheen                        putzenalpe

zijn niet zichtbaar 😂

Na een half uurtje rust verder omhoog naar de hut die net na het middaguur wordt bereikt. 

Een leuke kleine hut maar voor sommige autistische berggeiten helaas met een regel waar  structuur moest worden losgelaten. Vanwege `bettwanzen` moesten de rugzakken beneden blijven en alle persoonlijke spullen in een plastic doos. Jurgen en Twan moesten extra medicatie nemen om dit te kunnen verwerken.....

Een middagmaal werd verorberd en omdat het weer nog steeds alleraardigst was in drie kwartier omhoog naar 2546 hmr huisberg `Hirschpleiskopf`. Aankomend op de top snel een foto want uit het niks doemde vanuit het westen een onweercomplex op. 

Dus straight omlaag en met geluk net voor de fikse donderklap binnen. 

Hirschpleiskopf 

Gewitter 💥

Na een heerlijke avondmaaltijd met een mooie ronde Zweigelt, ( op dronk,zachte tannines en een aangename smaakvoortzetting ) op tijd het lager opgezocht om wat slaapuurtjes in te halen. Dit niet voor de enige dame op ons 8 persoons lager ( en ze was zeker een hut debutante) Haar pech.....de berggeiten vergezelden haar in de slaap met losgelaten darmgassen ( wat hoogte toch met je doet ) en intermitterende zaaggeluiden van Paul ( en nog een iemand maar wie???😂😂  ) 

Stats dag 1 : 

↑ 1441  hmr in 4,15 uur bewegingstijd.

↓   350 hmr 

Dag 2 . 

Een dag om niet te vergeten.

Na het ontbijt om 06.30 leek de neerslag nog mee te vallen. Leek op motregen. Dus regencape/pak aan und abmarsch in 2,5 uur richting het kaiserjochhaus. Maar na een kwartier werd de motregen gewone regen. Harde regen. Heel harde regen.......🌧

Gute launen. We hebben er nog zin in in ......

Ook daalde de temperatuur tot onder de 10 graden en kwam de bewolking omlaag wat weer zorgde voor mistige contouren. Het pad werd op veel stukken nagenoeg onbegaanbaar door glibberige rotsen of plakkende grond die de groeven van onze zolen verzadigden. Maar gelukkig zonder noemenswaardige glijpartijen en met wat beperkt tijdsverlies bereikten we voor elf uur de hut. Tijd genoeg om na een versnapering en de nog resterende 4,5 uur naar de Ansbacher hütte te volbrengen.

Niet dus.

Op voorspraak van de hüttewirtin stopt vanaf hier onze huttentocht.

Zu gefȁhrlich omdat een groot gedeelte over een zeer steile morenengletcher gelopen moest worden. Maar ook zou de regen nog meer verhevigen met ook risico op onweer. 

Dus twee mogelijkheden. Of blijven of vanaf de hut omlaag naar Pettneu. De keuze viel op de laatste optie. 

In ruim drie uur werd glibberend en glijdend ruim ruim 1100 hmr afgedaald. Daarbij moest een aantal keer een inmiddels tot modderstroom gegroeid bergbeekje overgestoken worden. 

Het was nat. Heel nat

Aangekomen in Pettneu werd snel ons hotelletje opgezocht om het trockenraum op te zoeken. Dus kletsnatte kleren uit ( Johan woor naat tot op de kloëte. ) werden we gadegeslagen door de oververhitte omi die het adonislichaam van Johan likkebaardend aanschouwde. Vooruit dan maar omi.......Je mag op de foto met onze Griekse god

Omi und Johan

Vastbesloten de verkorte versie goed af te sluiten een tafel gereserveerd bij Gasthof zur Traube waar een heerlijke maaltijd werd verorbert en 2 liter Zweigelt. Mooi op de tong, stuivend in de neus. Voltreffer deze avond was onze slecht gehumeurde en onverstaanbare oost Europese ober die na afloop kon rekenen op een ruime fooi. Not!!!

Helaas dus een verkorte 20e jubileumeditie maar bij de laatste druppel Zweigelt besloten we om volgend jaar een dag extra te boeken en dagtochten in de Dolomieten te lopen. Italy here we come!!! 

Stats dag 2

↑   495 hmr

↓ 1393 hmr

5 uur bewegingstijd

Berggeitentocht 2025; Tschagguns in Montafon

                                                                    

                                                                            Crew 2025 v.l.n.r.

                                                 Pascal, Johan, Twan, Jurgen, Paul en Koen

Maandag 30 Juni vertrokken we met de basisopstelling van de laatste jaren, alhoewel..... berggeit van het eerste uur Jurgen had zich dit jaar afgemeld omdat de diploma uitreiking van dochter Daphne in deze week zou plaats vinden. Kwestie van prioriteiten stellen, toch?  Gelukkig dat de datum werd verzet en alsnog een lagerbedje voor hem gereserveerd kon worden

Und jawohl, ook dit jaar weer ( wordt het saai?? ) ein fruhstück huize Meijer op 69 mtr boven NAP in Zitterd. Koen verraste ons met zijn eigen gebrouwde Berggeiten Spaubeer, een heuse tripel met een ode aan vriendschap en verbondenheid. Stipt om 08.00 kondigde oppergeit Meijer abmarsch aan richting Bergasthof Grabs in Tschagguns Montafon.

Ook een traditie...de eerste pitsstop bij raststatte Hockenheim daar waar de tijd is stil blijven staan in de seventies. Derrick aangetroffen....."Harry, da stimmt doch was nicht" ,"Harry hol mal den wagen vor". 

Verder naar Grabs waar vanaf dalhoogte op 760 hmr geklommen moest worden naar ruim 1400 mtr. Een brede steile weg werd smal, heel smal en ging over in een grindpad. De Skoda van Paul klaarde deze klus met rallyrijder Johan achter het stuur on a easy way....

                                                   Berggasthof Grabs op 1400 meter

2 Glazen weizen later vroegen we ons toch af waar Koen bleef.......2 telefoontjes en een half uur later bleek dat zijn vertouwde TOM TOM `vermijd onverharde wegen` niet had uitgevinkt . Verbaasde koeien, schrikdraad, een hellingspercentage van >15% en met een gloeiendhete koppeling  werd ook dit avontuur geklaard. Bier bitte!! 

Dag 1 

Terwijl de rest van Europa gebukt ging onder een hittegolf 😓 tot 38 graden en dit ook in het lagere dal werd gevoeld bleef de temperatuur bij Grabs en hoger beperkt tot 25 graden. De klim werd begonnen richting onze eerste stop van vandaag de op 2250 meter hoog gelegen Tilisina hütte. 

Een pittige start, vooral ook door de hoge luchtvochtigheid en meer dan 1100 meter stijging. Na de 1e 400 meter de eerste onderbreking in Alpe Alpila waar de dochter des huizes vrolijk door de koeienstront liep en de alpenyoghurt hierdoor een vreemde bijsmaak kreeg.

Door naar de Tobelsee waar Johan en  Twan de temperatuur van het water op elk plekje van hun lichaam hebben ervaren en de aanwezige visjes kirrend van plezier hun adamskostuum aanschouwden. Koen meende een heuse scene in Brokeback mountain 😱 te zien......

Wacht maar koen....deze uitspraak zou zich wreken de volgende dag 😂

Na ruim 4 uurtjes bereikten we de hut en werd een heerlijke lunch genuttigd, Frankfurter wurstl en Johan, Twan en Jurgen kregen een heus trog met goulash suppe voorgeschoteld. Bivak werd gemaakt in het lager en Johan,Paul,Twan en Jurgen daalden 200 meter af naar de Tilisunasee om opnieuw een verfrissende duik te nemen. Beelden van een nieuwe IC kalender werden gemaakt en volgen later dit jaar. Pascal en later ook koen stegen 200 meter naar de grens van Zwitserland en het zoeken loggen van een oude geocache uit 2007 (  GC15NY3 ) 💪

Gecko goes alpine II - Tilisuna - 2250m Traditionele cache

Tijdens het diner later op de avond kregen we een toespraak van de huttenwirt die een uitgebreide weersvoorspelling en bezorgdheid voor dag 2 besprak. Gewitter 💥💧wateroverlast en modderstromen hadden zich op 50 km verderop gelegen Gscnitztal voor apocalyptische toestanden gezorgd en zouden de volgende dag zomaar ook in onze regio kunnen toeslaan vanaf een uur of drie. Op tijd vertrekken was het advies. Het ontbijt werd met dit advies een half uur vervroegd ( 06.30 ) en zo stonden de geitjes de volgende ochtend om 07.00 startklaar.

Totalen dag 1: 7,17 kilometer, in bijn a 4 uur. 1175 hoogtemeters , 330 meter daling

Dag 2

                            Bilkengraat met uitzicht op de Tilisuna see

De dag begon goed. Staalblauwe hemel maar de warmte en hoge luchtvochtigheid was al goed voelbaar. Het zou een memorabele dag worden met pieken en dalen. eerst 250 mtr omhoog naar de Bilkengrat met prachtige uitzichten en verder 700 meter steil omlaag naar het eerste rustpunt van de dag de Lindauer hutte waar de vochtbalans werd gecorrigeerd. 

So far so good. Het weer nog steeds goed en de zon zinderend heet. Vanuit de lindauer hutte werd weer 700 mtr geklommen richting het Schweizer tor en het nabij gelegen ( en verlaten ) zollhütte. Hier vertoonde zonnegod Koen zijn eerste conditionele haarscheuren. Rood als een kreeft, te weinig gedronken en onwillige voeten en spieren. Zonnebrand, water en eten erin gekieperd. Verder gebrek aan `uppers` ( Bier ? ) en een literje Plasma Lyte waren niet voorhanden dus opgeven was geen optie. Helaas voor Koen bleef de hitte parten spelen en de verdere 1000 meter omlaag hielpen ook niet. Een heuse zonnesteek lag op de loer en aangekomen bij Alpengasthof Rellstall op 1550 meter hoogte bleek voor Koen het eindpunt.

Vanaf hier vertrok hij in gezelschap van Jurgen ( hiervoor een koninklijke onderscheiding ) met een bergtaxi omlaag naar het dal waar ze in Tschagguns een hotel pakten en een Griekse maaltijd verorberden. Met 36 graden ging koen onder de wol met koude rillingen en plande Jurgen voor de dag erna zijn terugkeer met de taxi naar alpengasthof Rellstall om zich weer te voegen met de rest van de groep.

Voor Paul, Twan, Johan en Pascal in de zinderende hitte en opwellende onweerswolken nog 250 meter omhoog naar de Heinrich Hueter hutte . Een half uur na binnenkomst het langverwachte onweer die achteraf reuze bleek mee te vallen.

Totalen dag 2: 19,2 kilometer in 7 uur. 1153 mtr omhoog en 1611 meter omlaag

Dag 3

Half 11 was de date met Jurgen bij, opnieuw, alpengasthof Rellstall. Blij als een kind stapte hij uit de bus en de geiten zagen dat hij klaar was voor de dagbesteding 😆😆 ( toet-toet )

Vanaf rellstall wederom steil door het bos omhoog en waar we na 2 uurtjes een drie kwartier schuilden voor een hoosbui en een donderklap. Verder naar Haus Matschwitz, gelegen bij de Golmerbahn voor een verdiende pitsstop. De tocht kwam op zijn einde maar de laatste loodjes bleken toch nogmaals 400  meter omhoog naar Berggastof Grabs  waar we verwelkomt werden door de bijna herstelde Koen. De geiten zijn weer herenigd en voldaan. Und jetzt bier !!

Totalen dag 3: 14,9 kilometer in 7 uur en 20 minuten. 807 mtr omhoog en 1055 mtr omlaag

Dit was dan weer de enerverende 19e edite van de intensieve berggeiten. Volgend jaar de hopelijk memorabele 20e editie . 

 

Berggeitentocht 2024 Baad, Kleinwalsertal

 

vlnr Twan,Koen,Paul,Johan en Jurgen
Pascal

Maandag 1 juli vertrokken de berggeiten ruim 700 km zuidelijker naar het Kleinwalsertal net gelegen in Oostenrijk over de grens bij Oberstdorf. Dit mooie dal eindigt in het pittoreske Baad, gelegen op 1200 mtr,  daar waar we basecamp hielden in https://alpenhotel-widderstein.eu/

Ook de berggeiten hebben een gedeeltelijke greendeal gesloten en dus werd auto 2 electrisch 🔌 aangedreven door berggeit van het eerste uur Jurgen. Prima geregeld al was het dat de laadpaal bij raststätte Hockenheim niet meewerkte. Kwestie van de goede QR code op de juiste plek. Enfin met behulp van Paypal werd de Kona in 20 minuten weer vol geladen. 

aangekomen in Baad snel inkwartieren en rap naar de nabijgelegen Kuhstall waarde ober ons een paar heerlijke vaasjes bracht.

Dag 1 het doel de  Widdersteinhutte, 800 meter hoger gelegen op 2015 mtr. Deze hut ligt aan de voet van de majestueuze  Widderstein  , 2533 mtr en tevens de hoogste berg van het Klein Walsertal. Deze hut werd in ruim drie uur bereikt, een heerlijke private hut zonder bemoeienis van de Alpenverein(en). Na een overheerlijke goulashsuppe zou natuurlijk de topbeklimming van de Widderstein een mooi middagdoel zijn ware het niet dat de weersomstandigheden instabiel waren en de beklimming alpine ervaring vroeg. En ook dit jaar werden we wederom verrast door de vele sneeuwvelden op de nordhang flanken. Koen bleef de hut bewaken, Paul, Johan, Jurgen en Twan voor een rondwandeling van nog eens ruim 2 uur en Pascal ging toch een meter of 200 omhoog de flank van de Widderstein verkennen en stelde vast dat een topbeklimming door de vele sneeuw ondoenlijk was. 

widdersteinhütte
Op de achtergrond de Widderstein

En dan in de avond konden we na een heerlijke maaltijd genieten van de met 3-0 gewonnen wedstrijd van Nederland tegen Roemenië op het EK. Een heuse TV in een berghut,,,,,een primeur!!

Nog veel sneeuwvelden

Dag 2 zoals verwacht regenachtig en ook frisjes met een temperatuur van een graad of 6-7. 

Dus de poncho`s of regenoutfit aan om de ruim 6 uur durende wandeling aan te vangen naar eerst de  Mindelheimer hutte  voor een lunch en verder naar eindstation van de dag de  Fiderepasshutte  net gelegen in Duitsland. De eerste drie uur nodig voor de eerstgenoemde hut die bereikt werd door meerdere grote sneeuwvelden met nog flink wat hoogteverschillen. De mindelheimer hutte, groot, maar gezellig en met vriendelijk personeel. 

Mindelheimer hütte

Na een uurtje waren we weer goed opgewarmd en kon deel twee van de dag aangevangen worden richting de fiderepasshutte te bereiken via de fiderepassscharte ook in drie uur. 

Omhooglopend naar de scharte werden we verrast door een drietal, rustig grazende, steenbokken. Blijft een machtig mooi moment om deze giganten en iconen van het hooggebergte te ontmoeten. We namen een kwartier de tijd alvorens we verder liepen richting de hut

Tegen vieren bereikten we de hut, tijd voor de verdiende opwarming, opfrissen en een pint . En dat viel ff tegen......Bij binnenkomst was de verwelkoming van de huttenwirt allerminst aardig. Het veel te krappe halletje moesten we de schoenen uitdoen en werd Johan verrot gescholden omdat hij iets te ver binnen stond. Iets van "die verdammte hollander wieder" 👎👎..... En we moesten direct bijbetalen omdat we geen lid van de alpenverein waren. 

Effe rustig Heinrich, Hermann, Joseph of Adolf. De berggeiten sind befehle niet gewend.

In rotvaart werden we naar het lager en trockenraum begeleid daar waar de helft van de geiten snel de weg kwijt waren in deze immense hut. Lucky voor hem.......het slaaplager was prachtig in deze pas gerenoveerde hut. Na een warme douche ( 1 euro per minuut ) eindelijk naar het aufenthaltraum daar waar we de tafel deelden met een groep bevriende Belgen en unne `Sjeng` die menige halve liter naar binnen liet kolken klaar voor de komende 10 uur de volgende dag. Ja grootse plannen dus vroeg op pad om 7 uur maar de volgende ochtend tegen achten lag hij nog bij te komen van de zware 1e dag 😂😂

De berggeiten `frish und fröhlich` dag drie omlaag en terug naar Baad en Basecamp. Easy walk met de bedoeling enkele amen op de route te pauzeren. Alm 1 ging om 10.00 uur open en het was half 10. Verder een uurtje naar alm 2 die pas om 11 uur open ging en het was pas half elf. Niet getreurd....weer een half uur verder nog twee hutjes. Nummer 1 had ruhetag nummer twee alleen open in het weekend 😁

Dus nu gewoon doorlopen terug naar de Kuhstall in Baad waar de ober ons verwelkomde  met `seit ihr schon zurück ?? Jawohl !! Een paar pinten , opfrissen en daarna weer nagenieten in de kuhstall waar we door de pa van Jurgen werden getrakteerd op een heerlijke fles `Sjweigelt` van kwaliteit. en nee..... geen fles gruuner veltiner.

Het was weer goed mannen, de 18e ( !! ) editie alweer en we gaan ons weer verheugen op editie 19

Berggeitentocht 2023 Gosau Dachstein

 vlnr Jurgen,Pascal,Twan, Johan, Paul en koen

Maandag 3 Juli vertrokken de intensieve berggeiten alweer voor de 17e (!!) keer naar Oostenrijk, deze keer naar het plaatsje  Gosau  op de grens van Steiermarken en het Salzburgerland. 

Voor intimi het `Salzkammergut` ook wel het gebied van de zoutwinning.

De bergketen waar we gaan wandelen zijn de beruchte  Dachsteingebirge , befaamd van zijn steile hellingen, de Gletsjer en de vele klettersteigroutes.

Eindpunt van de autorit en start van de wandeling was gastof  Gosauschmied  in het hintertal van Gosau vlakbij de vorderer  Gosausee.

Dag 1  

Na een ontbijt rugzakken ingepakt en op weg via de twee Gosau seen +1495 omhoog naar de 

adamekhütte  gelegen aan de voet van der hoher Dachstein. 

Na een klein halfuur werd de Gosau See bereikt, bekend van het prachtige uitzicht richting het Dachstein massief en populair onder de Instagramposts.

Vorderer Gosausee.

Vanwege `steinschlag` aan de linkerkant van de oever moesten we via de rechter zijde verder door lopen naar de `hinterer gosausee` die ook vaak ydillische foto`s oplevert maar helaas bleek het waterniveau sterk te zijn gedaald. Na enig klimwerk bereikten we de broodnodige pitsstop de Holzmeister Alm. Vanaf hier nog ruim 1100 mr omhoog naar de Hut. 

afgesproken werd om om de 400 mtr even te pauzeren. en juist bij de 1e pauze kwam Johan erachter dat zijn zonnebril foetsie was ......Terug naar de alm wie weet op de route een vondst maar helaas. Dus Johan heeft deze 1e dag +300 mtr extra hoogtemeters gemaakt, dit voor de statistieken. Na bijna 5 1/2 uur , 15,67 km en (voor mij ) 2775 caloriën lichter tijd voor opschaling met een käseplatte en een vaasje Erdinger ( of Radler 😆 )

Op weg naar de hut de beide gosauseen

                                                Adamekhutte ( 2196 hmr ) in het vizier 

Vlak na aankomst een stevige bui en het moet gezegd worden.....qua weer hebben we alle drie de wandeldagen flink wat mazzel gehad. 

Dag 2

Even pas op de plaats. Twan, al langer last van gastro-intestinale problemen twijfelde over voortzetting bij gebrek aan energie. Aangemoedigd door Johan die zooóóó slecht had geslapen dat hij Twan wilde vergezellen om af te dalen naar Gosau.  Jammer dan;  bij de splitsing omhoog of omlaag besloot Twan toch door te gaan....en Johan dus ook. Op naar de Simonyhütte. 

Het bleek een goede zet. Deze zwarte 8 km zou wel even in drie uurtjes gepiept worden maar het werden er ruim 6 !  

De tocht werd afgewisseld met een stenig gletcherparcours, spleten en vele, zeer vele sneeuwvelden. 

Pauze. Tot nu toe `anstrengend` maar genietend van de omgeving

Oke. Dit wordt serieuzer

Na het bereiken van het hoogste punt op 2300 mtr werd de afdaling ingezet naar de hut. Thank god, dit zou toch easy moeten zijn, toch? NOT!! Vanaf de top moesten we een fors sneeuwveld van ruim 200m mtr steil afdalen. Een Staalkabel of stijgijzers wellicht handig maar de vooraf ingewonnen info bleek volgens de ingewijden `trittsicherheit` voldoende te zijn. Voor dit laatste zijn we allen geslaagd behalve ondergetekende. In a slip of a moment bleek ik een indrukwekkende glijpartij van +/- 30-40 mtr in te zetten met een onbekend einde. Bij een poging af te remmen met de wandelstokken werd alleen maar acceleratie gestimuleerd. 

Believe me Johan...Ik heb echt `gewerkt` en Twan...dank voor je `weesjegroetjes`. Een rots bleek mijn eindpunt waar ik tekende voor een (been)breuk maar het werd een pittige schaafwond. Na het normaliseren van mijn hartslag en downgraden van de adrenaline werd het gutsende bloed vakkundig met een hoopje sneeuw schoongemaakt. Das dan wel weer handig. Onbedoeld hoofdrolspeler vandaag.

Het laatste half uur gelukkig gewoon over de steentjes naar de hut waar bleek dat mijn ( onze ) escapades door voorgangers niet onopgemerkt waren gebleven. En nog een geluk. Na een uur betrok de hemel en voltrok zich een spectaculair onweer met hagel en veel neerslag.

Na een heerlijk avondeten werd `op tijd` het lager opgezocht waar eerder de overige lagerbewoners werden opgeschrikt door een swashende Johan met bijbehorende Rambo rituelen. En geslapen moest er worden na de beroerde 1e nacht dus nam Johan 1 ml droomsap en nam Jurgen er zo maar twee!!! Doe eens gek dacht hij. Hij had de gehele nacht goed doorgeslapen maar zijn dromen bleken een waar horrorverhaal. Oke jurgen...we verraden niets.....What happens on the mountain, stays on the mountain.....   😆😆

Dag 3

Vandaag niet gehaast, rustig aan om 08.30 de afdaling ingezet naar het ruim 1700 mr lager gelegen Hallstatt. Vooraf gevreesd door Koen maar hij heeft het zonder problemen volbracht.

Na 1 uur al een pauzestop bij het gezellige  Wiesberghaus  op 1880 mr. Na een echte Latte Macchiato en Apfelstrudl verder omlaag naar Hallstatt. 

bye,bye Simonyhutte

Na bijna vijf uur werd Hallstatt bereikt in totaal 14,9 km.  Prachtig plaatsje gelegen aan de Hallstatter see maar helaas voor de 500 inwoners wordt deze schoonheid verpest door bussen vol met aziaten die een selfie willen maken omdat toevallig een dineydecor van de animatiefilm Frozen hierop is gebaseerd. 

Na een half uur smachtend te wachten op de lijnbus werden we terugvervoerd naar Gosau. 

De tocht werd afgesloten met een heerlijke Oostenrijkse maaltijd bij het nabijgelegen `gasthaus Echo`. Eindelijk een betaalbare Heisse Liebe voor Jurgen!

Hallstatt aan het meer. Vanaf hier ydillisch......

Deze keer een selfie met een bouwkraan 😆😆

Heren, volgend jaar tocht nr 18, plannen in voorbereiding. Anne dank voor je `bescherming`en de aangename bevoorrading op de heenweg, Vivian dank alweer voor `speck mit eier`.

Berggeitentocht 2022; Oetztal

 

Berggeiten 2022 vlnr Paul, Pascal, Jurgen en Twan

Berggeitentocht 2022 deze 16e editie met z`n vieren, Koen en Johan dit jaar op reservebank maar volgend jaar zeker weer van de partij!

Vanwege de late schoolvakantieperiode vertrokken we in week 29 van 18 tm 22 Juli richting Umhausen in het Oetztal. Een knus onderkomen, twee x 1 nacht was onmogelijk in het hoogseizoen maar gelukkig werd er plek gevonden in het Explorerhotel te Umhausen. 

https://www.explorer-hotels.com/oetztal/

Prima kamers, goed ontbijt en dito faciliteiten voor de ondernemende bergwandelaars en mountainbikers maar qua beleving niet te vergelijken met de lokale frühstückpensions. 

Dag 1 🌞🌞🌞 kaiserwetter und riesenstimmung vanaf het hotel 1200 mtr omhoog richting de  Frischmannhuette ( 2240 hmr )

Rode draad deze twee dagen is het woord 'Fundus' ( als senior zorgmedewerkers roept dit mooie herinneringen op...😆😆 ) 

Via het het Fundustal en langs de Fundusbach waar op 1900 mtr een heerlijke maaltijd werd genuttigd op de 'hintere Fundusalm' en de vochtbalans postitief werd gecorrigeerd. Even niet vergeten, dag twee wordt het hoogtepunt van deze tocht......ja hoor ...de Fundusfeiler op 3080 hmr

In de Frischmannhütte waren we met nog twee wandelkoppels de enige bewoners die avond en dus kon Jurgen zijn habitat in het lager mooi afbakenen, dat wat in de volgende hut wel heel anders zou worden. En nog niet eerder voorgekomen....we aten buiten die avond en kregen van de wirt een heuse accordeonserenade 

Dag twee verder omhoog naar de top van de Fundusfeiler om dan af te dalen naar de 2500+ hmr hoge erlanger hütte 

Op weg naar de Fundusfeiler moesten we nog enkele mooie kletterpassages passeren die zonder problemen werden genomen en na ruim twee uur werd op 2928 hmr de Feilerscharte bereikt. Na verkenning werd onmiddellijk de beklimming van de top aangevangen die na een klein half uur werd  bereikt. Het uitzicht gaf adembenemende panorama's richting het Oetztal, Pitztal en aan de horizon de Wildspitze 

Paul klettert 😁

Top verkenning op de feilerscharte

Fundusfeiler 3080 hmr

Hierna weer terug naar de scharte waarna een lunchpauze werd ingelast en de afdaling werd ingezet naar de hut. Tijdsspanne zou ruim drie uur zijn. Easy dus, toch?.....Not!!

Het bleek geen straight afdaling te zijn maar moesten we ook tot twee keer toe ruim 200 mtr steil de hoogte in. 

De hitte over de morenengletsjers maakte het nog eens extra zwaar. De watervoorraad was net toereikend tot de hut die eindelijk om half vier werd bereikt. Totale looptijd met pauze's  ruim 7 uur. En lucky voor ons, een half uur na aankomst betrok de lucht snel mit 'blitz und donner`💥💦💥 

De afdaling van de fundusfeiler

 

Waar is de hut? 

Erlanger hutte

De Erlanger hutte op 2580 hmr een echte oude hut uit 1931 met de nog orginele lagerbedden en andere stijlelementen uit die tijd De enige update was stroom en sanitair! 

Na een heerlijke maaltijd en wat waterige versnaperingen op naar het lager waar we met zijn vieren ieder 70 cm matrasbreedte hadden 😲😲 . 

'Lepeltje-lepeltje' werd het dus, maar iets is er gebeurd in het pikkedonker die nacht..........stranger things...................

Jurgen werd s'ochtends wakker met een `evenwichtsstoornis` die tot heden onverklaarbaar is gebleven. 

What happend that night?? knus dat wel

Enfin......we survived the night en na deze bizarre laatste nacht in de bergen terug naar Umhausen op 950 hmr.

De knie gewrichten zouden 'goed gemasseerd' worden tijdens deze vijf uur durende afdaling, die best nog wat afwisseling bood in flora en fauna 

Schnitzels op de route 

This is it. De 16e tocht zit er weer op.  Paul, Jurgen, Twan bedankt voor de mooie dagen 

tot 2023!!